دوستی گلدانیست که دمیده است در آن تازه گلی
بر لب هر برگش نقشی از خنده ی شیرین بهار
بشکند روزی اگر شاخه ای از این گل سرخ
دوستی میمیرد
آشتی میرود از خانه ی ما
می شود پای خزان باز به کاشانه ی ما...